Genç ölmeliyim. Bugün bunu istedim. Hep uzun uzun yaşayım , ne kadar geç olursa o kadar iyi derdim. İyice hazırlanayım ölüme.. öyle olmuyormuş, ne kedi ne köpek insanı değilmişim bunu anladım, bu ölüm denen şey hazırlıksız olmalı, beklenecek birşey değil.
Dedemi(76) ziyaret ettim bugün hastanede, gözlerini açmadan konuştu benle. hergün yanında biri kalıyor, annem,teyzem, dayılarım... ziyaretçiden geçilmiyor. sadece nefes verirken konuşabiliyor,dinleyemiyor.Bir sürü şeyler anlattı durdu. dinleyemedim. aklımı veremedim. onu düşündüm . düşünsene, adam sadece ölümü bekliyor, yanında duruyoruz , konuşuyoruz, sonra biz kalkıyoruz, furkana doğum gününde ne alsak diye düşünüyoruz yanından gidince, bir yandan arabamı değiştirmeye gidiyoruz, teyzem arkadaşlarıyla buluşmaya gidiyor, abim Erva'ya oyuncak peşinde, dayım dükkanı açmaya gidiyor pazar pazar, eee... herkesin bir işi var.. dedecim yatıyor orada..zamanının dolmasını bekliyor. Koyun can derdinde , kasap et dedikleri işte..kaça kaça gidiyoruz yanından ama, sanki koşarak gitsek biz onun yerinde olmayacağız.. biz hiç yataklara düşmeyeceğiz..
kötü oluyorum işte ben insan hasta görünce.. Bir daha Allah hastane göstermesin diyorum içimden.. Biz yıllarca hep güzel şeyler bekledik durduk, okullar , güzel evlilikler, mutluluklar , kimimiz para, e bunlar beklenir de, ölüm beklemek nedir ya.. Nasıl bir psikolojidir..Allah'ım bunu yaşatmasın kimseye...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder