yaz kızım sanat benim neyime

ergenlik zamanları, her gördüğüm şeyden etkileniyorum. biri gitar mı çalıyor, hemen ben de öğrenmeye çalışıyorum, gidip anneme yalvarıp gitar aldırtıyorum, anne çok manyak olucak, yıllardır gitar çalmak istiyorum tarzında yalanlar, oysa daha dün birinde gördüm hoşuma gitti yani. ertesi gününe bırakıyorum haliyle gitarı, çünkü yeteneksizim.

gene günlerden bir ergen günü, bir alışveriş merkezinde, insanların resmini çizen bir ressamla tanıştım. izledim herifi, süper çiziyor. dedim evet benim hobim resim. resim çizmeliyim ben. gittim hemen resim defteri, resim kalemi, vs aldım bir sürü. görseniz usta bir ressamın o kadar malzemesi yoktur.

bir de gaza geldim ki sormayın. böyle biri sorsa gene ne sıçıyon lan diye, hemen tersliyorum, lan oğlum ben yıllardır çizerim resim diye.gel inanmazsan seni de çizeyim falan diye.

böyle ilk defa çabuk sıkılmadım olaydan. milleti de nasıl rehin alıyorum görmeniz lazım. 1 saat hareketsiz diktiğim arkadaşlarım var. yazık kız da sümsük yengeç burcu, bir şey de diyemiyor bekliyor garibim. sanıyor ki bir de fotoğraf gibi resim vericem eline. yok öyle bir şey göz , saç , kulak , burun , ağız. bir de benzese bir şey demicem. yeteneksizim arkadaş. ama resmen bunaltıyorum insanları.

şaka maka resim defterim bildiğin dolmaya başladı ama. çizdikçe çiziyorum ve yavaştan gelişiyor sanki. benzetmeye başladım tipleri, hızlanıyorum da. bir de gene gaza geldim,resimlerin altına not yazıyorum, usta ressamlar yapar mı bilmiyorum ama ben şairane notlar yazıyorum, acayip bir duygu. gören beni çok ünlüyüm,milyonlar kazanıyorum sanır o işten.

bu arada artık herkes kabullendi bu yeni hobimi, arkadaşlar sıraya geçiyor beni çiz diye. valla bak. ben de randevu veriyorum bu sefer ahmeti çizeyim, bidahakine söz seni çizcem falan diye.

işte günler geçti böyle. bildiğin resim defterim doldu, artık yer bulamıyorum .

ve bir gün babam beni bu rüyadan uyandırdı. gene arkadaşlarla piknik türü bişey yapıcaz, tam resim çizimlik ortam yani ben defterimi arıyorum.bulamadım bir türlü ve babama sordum.

ben: baba ya resim defterimi bulamıyorum. gördün mü?
babam: odana koymuştum, kitaplarının orada olması lazım.
ben: koydun mu? sebep?
babam: işte ortalıkta durmasın diye.

ben haliyle kıllandım , çünkü babamın pis bir temizlik anlayışı var. fazla temiz. çok temiz. çok acayip temiz. çok çok çok acayip.

hemen gittim buldum defterimi. ve tam düşündüğüm gibi. defter tertemiz!

adam nasıl olsa üzerine resim yapılan sayfaları kullanmıyorum diye yırtmış atmış.

ben: babaaaaaaaaa! resim defterimi mi yırttın sen?
babam: yok oğlum, rahat rahat yap diye kullanmayacağın sayfaları çıkardım.
ben : babaaa yaaaaaa. neden yaaaa.!

haliyle bir hobi daha babam sayesinde bitti. o gün bugündür resim çizmedim. özledim mi? hayır tabii ki. sanat benim neyime.